Polityka „Nie pytaj, nie mów” („Don't Ask Don't Tell”) od 1993 r. nakazuje amerykańskim żołnierzom i kadetom trzymać w ukryciu swój homoseksualizm. Trzymanie się za ręce w miejscu publicznym może oznaczać dla nich koniec kariery.

Kate Miller, w przeciwieństwie do innych homoseksualnych studentów, zrezygnowała z kariery wojskowej dobrowolnie, nie czekając, aż „się wyda”. Do życia w szafie nie przekonały jej nawet świetne wyniki w nauce. (Zajęła siedemnaste miejsce w rankingu, obejmującym ponad tysiąc osób.)

O przypadku studentki Findlay High School pisano w wielu krajach. Powodem był m. in. jej list, opublikowany na stronie internetowej Gejów i Lesbijek Absolwentów West Point, w którym wyjaśniała powody rzucenia studiów. 11. sierpnia założyła mundur wojskowy i wystąpiła w programie telewizyjnym. Wyznała, że „emocjonalna, psychiczna i społeczna cena ukrywania swoje tożsamości psychoseksualnej stała się zbyt wysoka”. O tym, że miała dziewczynę, wiedziała tylko matka i grupka najbardziej zaufanych osób.

Po dwóch latach studiów Miller miała podpisać zobowiązanie do 5 lat służby wojskowej. Jeżeli jej orientacja wyszłaby na jaw po złożeniu parafki na piśmie, uczelnia mogłaby żądać zwrotu stypendium.

O decyzji Miller pisały lokalne gazety, a na ich stronach internetowych pojawiły się dziesiątki komentarzy – od przychylnych, po skrajnie negatywne.

Przypadek Katherine Miller ma duże znaczenie dla działaczy organizacji, pomagających homoseksualnym absolwentom uczelni w Findlay High School. Dziewczyna prowadziła anonimowo bloga, w którym opisywała słowną wrogość wobec osób LGBT, jakiej doświadczała, „będąc w ukryciu”. Dzięki niej media zainteresowały się sytuacją lesbijek na uczelni. Okazało się, że homoseksualne podziemie z West Point posługuje się specjalnym kodem, mającym pomóc zidentyfikować osoby o nieheteroseksualnej orientacji. Gdy dostaną przepustkę i mogą wyjechać do oddalonego od uczelni o 80 km Nowego Jorku, na krótką chwilę stają się na powrót sobą.

Fot. Advocate.com